Voorprogramma en 72 engelen

De zaal zit vol.  Het is kwart voor acht, en het concert van het Nederlands Kamerkoor begint pas over een half uur. We – Kamerkoor Convocaal uit Zwolle – verzorgen het voorprogramma van het beroemdste koor van Nederland, in het kader van "Zingen doe je samen". Ik was nog bang dat het publiek al pratend binnen zou komen, en niets van onze mooie muziek zou horen. We stonden in Zwolle dan wel op de affiches, maar de aanvangstijd stond steevast op 20.15.

De zaal zit vol. Twee technische dames van het NKK houden de spanning er nog even in, door op het podium, op het laatste moment, op relaxte wijze, de batterijen van de leeslampjes te vervangen. 

20161105_195102

Dan mogen we eindelijk beginnen. De kerk, de Grote of Sint Michaelskerk van Zwolle, zit vol. We staan in het voorprogramma van het Nederlands Kamerkoor en we genieten ervan. De tijd vliegt voorbij, en voor mijn gevoel zingen we vlekkeloos. Al die kleine vergissingen tijdens de repetities blijven weg. We zingen 2 stukken van MacMillan, een lied van Tavener en een van Gjeilo. Moderne muziek dat wondermooi klinkt in deze eeuwenoude kerk. In de gewelven luisteren engelen mee en geven onze klank terug als fluisterende echo's.

En dan is het voorbij. Applaus. We gaan af, op weg naar onze gereserveerde plaatsen voor het concert van het NKK.

Een koor, een saxofoon kwartet en 72 engelen. De namen van 72 engelen komen voorbij in een uur en veertig minuten. Negentig seconden per engel, zo ongeveer. Het effect is vervreemdend. Mooie melodische muziek, afgewisseld met schrille klanken, scheurende saxofoons, sonore klanken, gefluisterde klanken, ijle tonen van de sopraansaxofoon, het schorre hoesten van de bassaxofoon. Elke engel heeft haar eigen stem. Als ik op mijn horloge kijk is er al anderhalf uur voorbij. Het einde kondigt zich aan als alle 72 namen gereciteerd worden door de bas.  De muziek dooft langzaam uit. Daarna blijft het muisstil. Niemand beweegt.

Wauw.

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Voorprogramma en 72 engelen

Kinderkerstfeest

De wijzen uit het oosten hebben een ster gezien, de wolf heeft honger, de herder waakt over zijn schaapjes, de soldaat oefent met zijn zwaard, en ondertussen reist een eenvoudige timmerman met zijn zwangere vrouw op bevel van keizer Augustus van Nazareth naar Bethlehem. 

Ook dit jaar hebben we weer met de hulp van heel veel mensen een kerstverhaal verteld in de kinderkerstviering van kwart over zes. Er was een heus kinderorkest, georganiseerd door de pianiste, er was een mooie jonge zangeres die prachtig mooi lied voor ons zong. Er waren kinderen die de diverse rollen speelden in het spel. Er waren echte lammetjes met een echte herder. Er waren vele handen die na afloop het stro opruimden. En dankzij de technische commissie was er een lichtgevende ster die verplaatst kon worden over het liturgisch centrum. Want het kerst verhaal blijft een mooi verhaal, dat verteld en verbeeld moet worden, elk jaar weer.

Het zijn roerige tijden in Israel, maar de wijzen gaan op zoek naar de pasgeboren koning. In onze verbeelding dit keer geen Balthazar, Melchior of Caspar, maar K3, de drie Koninginnen. Ze ontmoeten de vertwijfelde herder, die het zat is dat de wolf steeds een lammetje steelt. Even later ontmoeten ze de hongerige wolf, die wel begrijpt dat de herder boos is, maar wat moet hij anders: hij moet toch eten? En nee, een dropje, kauwgum en salade lust hij niet; hij is toch geen konijn? Zowel de herder als de wolf verwijzen de drie Koninginnen naar Jeruzalem, het centrum van de macht, waar mensen met hun neus in de boeken zitten, en deftig paraderen. 

Het engelenkoor zingt een prachtig lied over sterren die de weg wijzen. De ster beweegt richting Jeruzalem, en de wijzen volgen haar. 

Maar ook in Jeruzalem is geen koning geboren. De stoere Romeinse soldaat weet van niets, en wil liever op jacht naar de wolf, die zachtjes achter hem sluipt. 

En dan beweegt de ster weer. Weer terug naar de stal, naar de lammetjes.

Bij de stal ontmoeten de wijzen opnieuw de herder, die verbaasd vertelt over een kleine baby. De wolf komt er ook bij, en het lukt de wijzen, nadat ze eerst het kind en zijn ouders hebben begroet, de wolf en de herder te verzoenen. De oude profeet Jesaja had het al voorspeld: de wolf en het lam zullen samen wonen.

Elk jaar weer vertellen en verbeelden we het verhaal, en het blijft mooi.

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Kinderkerstfeest

We will remember them

Afgelopen weekend gaf Convocaal, het koor waarin ik zing, samen met On Y Chante uit Amersfoort een concert rond het thema Allerzielen.

Bij elk concert heb ik wel zo'n regeltje dat zich vasthaakt in mijn hoofd. Zo'n regeltje dat voor mij de essentie van het concert geworden is. Dat mij 's nachts wakker maakt, en dat mij tijdens het dommelen in de trein doet opschrikken. Een regeltje dat er opeens is, en dat pas weer weggaat als het concert voorbij is. Zo'n regeltje als "We will remember them" uit de Exhortation van John Tavener. 

De muziek versterkt het effect. De tekst wordt bij mij gewekt door de muziek die eronder ligt. De Exhortation  begint hoog, veelstemmig, in een stapeling van tertsen, kwinten en octaven. "They shall grow not old, as we that are left grow old". De tekst gaat over soldaten die niet ouder zullen worden. Het effect is vervreemdend, haast uitbundig. Het kan niet. Klinkt er wanhoop in door?

En dan zakt de muziek peilloos de diepte in. "At the going down of the sun and in the morning". De ontroering kruipt in mijn keel. Met sonore klanken gaat het verder "we will remember them". De prop in mijn keel maakt het zingen bijna onmogelijk. De regel wordt nog een keer herhaald, als een bevestiging: "we will remember them"

Ik denk aan al die mensen die ik gekend heb, die ik lief heb gehad en die er niet meer zijn. Ouders, familie, vrienden, bekenden die ik herdenk met een kaars, een lied, een concert, een requiem, en een moment van stilte. 

 

"We will remember them"

En daarna wordt het stil in mij hoofd.

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor We will remember them

Misera

"Misera", ze schreeuwt het uit van ellende als ze hem op de grond ziet liggen. Haar prins op het witte paard. “Misera! non credea ch’a gli occhi miei‚Äč potessi in alcun tempo esser noioso" , zo klinkt het in deftig 16e eeuws Italiaans. Onze vaste vertaler heeft het als volgt vertaald "O gruwel, ik had nooit gedacht dat je mijn ogen tot kwelling of zelfs afkeer zou kunnen zijn". In modern 21e eeuws Nederlands zou het iets kunnen zijn als "o shit, mijn ogen verdragen je niet".

Het is de eerste regel uit een 16e eeuws lied, vol liefdesverdriet. Een passage uit "Gerusalemme Liberata", een lang episch gedicht van Torquato Tasso dat voor veel kunstenaars een bron van inspiratie is geweest, zowel schilderkunst als muziek. Het gedicht beschrijft de gevechten om Jerusalem, aan het eind van de eerste kruistocht. Erminia, een prinses uit Antiochie, wordt verliefd op Tancredi, ridder in het christelijke leger. Maar Tancredi is verliefd op Clorinda, een krijgsmaagd uit het leger van Saladin. Na de dood van Clorinda gaat Erminia op zoek naar Tancredi.Zo omstreeks het honderdste octaaf (vers van acht regels) vindt Erminia Tancredi halfdood op het slagveld. En ze laat haar gevoelens voor de held de vrije loop. 

Erminia en Tancredi

Het vers is door Giaches de Wert op muziek gezet in een prachtig madrigaal. Als je het zingt is het de kunst om in de snelle Italiaanse klanken de tragedie, het verdriet te voelen. Erminia kust Tancredi op de koude bleke lippen, en wil hem zo aan de naderende dood ontfutselen. 

Zondg 18 mei zingt Convocaal o.a. deze madrigaal in een concert in de Peperbus in Zwolle. Het begint om 16.00. Zal het ons lukken om de tragiek van Erminia en Tancredi over te brengen?

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Misera

Wie komt daar uit de woestijn

Het koor waar ik zing bereidt zich voor op een nieuw concert. We studeren een aantal Madrigalen in, van diverse componisten, uit diverse periodes. Een van die Madrigalen begint zo:

Wie, Wie komt daar aan
Uit de woestijn
Slaperig leunend op haar geliefde

Een mysterieuze tekst van Judith Herzberg op ondoorgrondelijke akkoorden van Andries van Rossem.  Dat was wat ik dacht toen we het voor de eerste keer zongen, probeerden te zingen, op een willekeurige woensdagavond repetitie, ergens vorig jaar. De tekst gaat verder met een appelboom, waaronder iets gebeurt. Iemand wordt geboren en iemand wordt gewekt. En vervolgens weer de vraag wie er aan komt, uit de woestijn.

Geen idee waar ze het over heeft, en wat de muziek er onder doet. Wat de muziek toevoegt aan de tekst. Beide zijn vreemd.

Gelukkig hebben we tegenwoordig Google, en als je de tekst “Wie komt daar uit de woestijn leunend op haar geliefde” intypt komt al snel uit bij het Hooglied, het Lied der Liederen, een eeuwenoude cyclus van liefdesliederen. Het Hooglied is minstens 2500 jaar oud, geboren in de woestijn, ergens in het Midden-Oosten. Het vertelt het verhaal van twee geliefden. Een tweespraak in dichtvorm, met soms erotische passages. Het Hooglied wordt op veel manieren uitgelegd. Van puur theologisch tot puur poëtisch. 

Het lied is voor mij meer gaan leven, toen ik het kon zingen als een couplet in een liefdeslied. Het wordt gewoner, in hoeverre je “de liefde” gewoon mag vinden. Al moet ik op de muziek nog wel wat extra repeteren om ook die gewoon te gaan vinden.

Wie is zij,
die daar komt uit de woestijn,
leunend op de arm van haar lief?

Onder de appelboom wekte ik jou.
Daar kreeg je moeder weeën,
weeën van jou,
daar baarde ze jou.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Wie komt daar uit de woestijn

Nieuwjaarsdag

Gisteren, 22 maart, was het opnieuw Nieuwjaarsdag. We waren door een Koerdische vriendin uitgenodigd om het Koerdische Nieuwjaarsfeest mee te vieren. De plaatselijke Koerden zouden voor het eerst sinds jaren weer een eigen feest organiseren. Een groot aantal jaren geleden werd het gevierd, maar toen ebde het wat weg. In de tussentijd ging een groep naar een van de grotere feesten in het westen. Maar het werd tijd om weer een eigen feest te maken.

We vroegen hoe het zou gaan, en of we wat mee moesten nemen. Maar dat hoefde niet. Gewoon komen, en mee vieren. Het zou van 5 tot 10 's avonds zijn, en er was voldoende te eten.

Als keurige Nederlanders waren we er iets over vijven. Vrouwlief had nog iets lekkers gemaakt van gesmolten chocola en pinda's. Het zaaltje was nog leeg en de organisatie was nog bezig om de laatste dingen te regelen. De aanwezige vrouwen hadden kleurige jurken aan met wijde mouwen. Uit de muziekinstallatie klonken – voor onze oren – traditionele Arabische Midden-Oosten muziek. Maar zoals wij toch het verschil kunnen horen tussen Andre Hazes en Marco Borsato, zo zal er ongetwijfeld ook verschil zijn tussen de diverse Midden-Oosten muzieken.

2014-03-22 17.46.52

Langzaam druppelt het zaaltje vol. Enkele vrouwen beginnen te dansen op de muziek. In een rij, elkaars hand vasthoudend, draaien ze met ritmische bewegingen rondjes. Het ziet er exotisch uit. In de zaal zijn mensen uit Turkije, Syrië, Irak en  Iran. Allen Koerd. En wij tweeën uit Nederland. Beiden Drent.

Nadat de voorzitter in het Koerdisch een verhaal heeft verteld, richt hij zich in het Nederlands tot ons, en heet ons hartelijk welkom. Hij legt kort uit wat er gaat gebeuren vanavond. Na de toespraak gaan we naar buiten om een vuur aan te steken. Buiten rond de ton komen we in gesprek met een echtpaar dat een dikke 20 jaar geleden naar Nederland is gevlucht. Hij heeft gevangen gezeten. Het werd te gevaarlijk.

Weer binnen begint een avond met lekker eten, frisdrank en traditionele dansen. We vermaken ons prima en worden goed verzorgd. Als we al het aangeboden eten hadden opgegeten waren we kogelrond naar huis gerold.

Toen we naar huis gingen, stond buiten bij de ingang een vrouw in een hooggesloten jas en een hoofddoek op. Ze vertelt ons spontaan dat het nu Nieuwjaarsdag is, en dat het binnen feest is. Ze komt uit Irak. Zou graag naar binnen willen, maar ja, dansen met mannen erbij doet ze niet. Ze blijft buiten staan.

Het blijft door m’n hoofd spoken. In dat kleine gebouwtje vieren mensen Nieuwjaarsdag, ver van thuis. Normale, gewone mensen, als jij en ik. Met een baan of werkloos, met partner of single, met kinderen of kleinkinderen. Een paar dagen geleden beloofde een bekend politicus aan zijn achterban dat hij het teveel aan Marokkanen in ons land wel even zou regelen.

Het zijn bizarre tijden. Maar het is ook weer Nieuwjaarsdag, met nieuwe kansen en nieuwe voornemens.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Nieuwjaarsdag

Onopgespoord

Ik weet inmiddels hoe zijn vrouw heet, zijn schoonmoeder. Ik weet hoe zijn kinderen heten, zijn broers, zussen, schoonzus en zwagers. Ik weet ongeveer waar hij gewoond heeft, en heb een hoop berichten van hem op forums en krantenarchieven gelezen. Alleen ik weet nog steeds niet wat zijn huidige (e-mail) adres is en of hij nog leeft.

Een paar jaar geleden vond ik op een aantal genealogische forums berichten over mijn schoonfamilie. Deze man was op zoek naar informatie. Een poos later verschenen berichten met namen, plaatsen en jaartallen, met het verzoek om bevestiging en meer informatie. Deze berichten hebben mij op weg geholpen met mijn eigen zoektocht naar de familiegeschiedenis. 

Berichten uit de periode 1998 tot 2003. Er stond een half mail adres bij, de rest was weggelaten. Een poos later vond ik een pagina op Facebook met een foto van een 80 jarige man. Ik heb een bericht gestuurd, maar kreeg geen bericht terug.

 

Vorige week ben ik weer gaan zoeken. Ik heb nog wat informatie die ik bevestigd wil hebben door hem. Ik denk dat hij weet hoe het zit. Tijdens de zoektocht heb ik een hoop andere personen en verhalen gevonden. Ik ben in contact gekomen met een verre betovergrootachternicht, heb een paar mooie zeer oude foto's opgescharreld, en heb een hoop informatie gevonden in krantenarchieven, websites, genealogische forums, en zelfs een maandblad voor emigranten.

Ik heb een mail adres gevonden, heb gemaild en kreeg meteen een afzender-retour bericht terug. Het mailadres bestaat niet meer.

Ik weet inmiddels hoe zijn vrouw heet, zijn schoonmoeder. Ik weet hoe zijn kinderen heten, zijn broers, zussen, schoonzus en zwagers. Ik weet ongeveer waar hij gewoond heeft, en heb een hoop berichten van hem op forums en krantenarchieven. Het is onvoorstelbaar wat je allemaal op het internet kunt vinden als je gericht met de juiste focus zoekt. Ik weet waar zijn schoonmoeder gewoond heeft, en waar en wanneer ze overleden is. 

Alleen ik weet nog steeds niet wat zijn huidige mail adres is en of hij nog leeft. Zo irritant. Ik denk dat ik mijn vragen zelf moet beantwoorden.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Onopgespoord

Een stormachtig weekend

Het was stormachtig. Koud en nat. Het lijkt wel herfst. Zouden we nog winter krijgen? De mannekes en vrouwkes van de knmi denken van niet. Ik las dat er een grote diepe depressie bij Schotland ligt, die zuidwestelijke winden over Engeland en Europa blaast. Met hoge snelheden en veel regen. Blach. Zoiets. Ik heb er geen zin meer in. Het wordt tijd voor winter of lente. 5 maand herfst is teveel van het goede.

Maar ach. Mijn enkel komt tot rust. De bult op de achillespees wordt dunner en dunner. Vorige week heeft de fysiotherapeut speciaal aandacht gegeven aan de bult op de pees. Op haar advies smeer ik er een Arnica zalfje op. Arnica stimuleert de doorbloeding. Samen met een koude douche op de hiel, het voeteneind van het bed wat hoger en even niet wandelen, lijkt het langzaam te verbeteren.

Zaterdag had ik toch al weinig tijd om te wandelen. Ik moest aan de studie. In mijn argeloosheid had ik mij aangemeld voor een cursus. Een beetje bijleren kan geen kwaad. Dacht ik. Tot ik er achter kwam, op de eerste cursusdag, dat het werd afgesloten met een officieel examen. En dan moet ik wel slagen natuurlijk. Van mijzelf moet dat. Nu is veel van de stof al gesneden koek voor mij. Het gaat over het verzamelen en opschrijven van de eisen en wensen voor een nieuw systeem. Hoe doe je dat. Daar hebben een paar verstandige mensen een methode voor ontwikkeld, een boekje over geschreven en een examen voor bedacht. Als je slaagt ben je Requirements Engineer op Foundation niveau. Mijn valkuil is dat ik het met een aantal zaken niet eens ben. Ik zou het anders doen. Ik kijk er soms anders tegen aan. Maar als ik wil slagen dan moet ik natuurlijk wel de antwoorden geven die in het boek staan. Zo werkt dat dan met zo'n Foundation examen. 

Moeilijke keuzes. Stormachtig. Hoe ga ik dat oplossen?

Tijdens de regenbuien heb ik, lekker op de bank, met een beker warme chocolademelk, mij door het boek heen geworsteld. Eigenlijk valt het wel mee met het boek. Ze schrijven toch wel wat verstandige dingen op, en de dingen waar ik het eigenlijk niet mee eens ben, zijn niet zo heel erg.

En als ze dan ook nog een hele paragraaf aan het Metamodel van Richard Bandler besteden, gaat bij mij de storm wel liggen.

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Een stormachtig weekend

Stamboom gepuzzel op zaterdagochtend

Het was gisteren zeikweer. Is dat een bestaand woord? Ja, ik denk het wel, er staat geen rood kriebeltje onder, dus Word vindt het goed. Ik ben niet gaan wandelen. Het was koud, nat, donker en ik had ook nog wel wat beters te doen dan mij nat te laten regenen.
 
Ik ben zaterdagmorgen op zoek gegaan naar de geboorte en het overlijden van Hillegien Jannes de Vries. Haar naam duikt op in de akte van nalatenschap van Jannes Eisen de Vries, een van mijn verre betbetbetovergrootvaders. Er zal nog wel een “bet” ontbreken. Jannes Eisen de Vries overleed in 1826 en liet een huis en wat land na aan de vaart in Smilde. Dit werd overgedragen aan zijn twee kinderen Eise en Hillegien. 

Nalatenschap Jannes Eisen de Vries-2

Eise Jannes had ik al in beeld, maar Hillegien was nieuw. Nu is Hillegien door de grote tijdsafstand nog nauwelijks familie te noemen, maar ik vind dit soort zijsporen toch wel boeiend om uit te zoeken. Ze zal ergens begin 1800 geboren zijn en ergens in de loop van de 19e eeuw overleden. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn om uit te zoeken. 
Al snel vind ik in Drenlias de eerste sporen van een mogelijke Hillegien. Een geboorteakte van Lambert Everts uit 1821. De moeder is Hillegien Jannes de Vries en de vader is Marten Everts. Wat verder zoekend op deze combinatie levert nog een paar geboortes op: Marten in 1818 en een dochter Anna in 1824. Omdat in de aktes ook de leeftijd staat van Hillegien moet haar geboorte in 1789 of 1790 geweest zijn. 

Zoeken in het doopboek van Kloosterveen levert niets op. Dan maar zoeken naar een overlijdensakte. Ook dat levert in eerste instantie niets op. Dan maar zoeken op de combinatie Marten en Hillegien. Uiteindelijk kom ik bij een overlijdensakte uit Sleen terecht van Hillegien Dijkstra, dochter van Jannes Dijkstra en Lammegien Muské, en vrouw van Marten Everts Bos.  Ze zou geboren zijn op 1 mei 1789 in Smilde.

Terug naar de doopboeken van Smilde en omgeving vind ik inderdaad de doop van Hiltien, geboren op 01-05-1790, dochter van Jannes Eissen en Lammegje Arents. De dag klopt, maar het jaartal wijkt weer 1 af. Het zou kunnen.

Ik wist dat ze het vroeger in Drente niet zo nauw namen met achternamen, maar dit slaat wel alles. Haar man Marten heet in diverse aktes Marten Everts, Marten Everts de Vries en Marten Everts Bos. Haar ene zoon heet Evert Bos, haar andere zoon heet Lambert Everts en nog een andere zoon heet Marten de Vries. En zij zelf heet Hillegien de Vries en bij haar overlijden Hillegien Dijkstra.

Gezien de samenhang van alles, zou het kunnen kloppen, maar dan nog zou het kunnen zijn dat ik toch twee Hillegiens door elkaar haal.

Zo’n puzzel is toch leuker dan wandelen in de regen op een zeikerige zaterdagochtend.

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Stamboom gepuzzel op zaterdagochtend

Welke weg

Toen ik vorig jaar de finish van de Nijmeegse over strompelde had ik maar 1 gedachte: dit nooit weer, ik lijk wel gek. De volgende dag heb ik mijn schoenen in de container gegooid, ze waren helemaal af. 

Een hele week zat ik met de voeten omhoog. Ze waren dik van het vocht. Op internet las ik dat er meer waren die last hadden van het vocht in de benen. Het waren warme dagen; veel drinken en weinig plassen veroorzaakt vocht in de benen. Ik redeneerde het helemaal rond: geen probleem het hoort erbij. En langzaam begon ook het gevoel te komen dat het toch ook wel erg leuk was. Ondanks het strompelen over de finish. Het was ook erg leuk, ondanks de kermis, de idioterie langs de wegkant. Je komt door dorpen waar het compleet carnaval is. Hossen, disco en bierdrinken om 7 uur ’s morgens.

2014-01-25 09.01.18

En toch was het ook weer heel erg leuk. Het kriebelt, en de gedachte om het weer te doen blijft ook hangen. Het Nijmegen-virus of gewoon het wandelvirus?

Ik heb een bult achter op mijn achillespees. Of eigenlijk in het weefsel rond de pees, want met de pees is niks aan de hand. Ik ben bij de huisarts geweest, die uitlegde dat dit soort dingen in de voeten wat langzamer wegtrekken dan in de hogere delen van je lichaam. De fysiotherapeut legt uit dat ik een stuk watten om de plek heen kan doen, in de sok. Het trekt alleen niet echt weg.

Bij het laatste bezoek aan de fysiotherapeut vraagt hij me of ik wel weet dat ik vocht in de benen heb. Ik kijk hem verbaast aan. Na de vierdaagse had ik dat wel, maar nu nog steeds? Hij laat het me zien. Een indruk van de sok dat niet wegtrekt is niet normaal. Nog meer verbaast: ik heb dat al jaren.

En dan weer de twijfels. Kan ik wel meedoen met de Nijmeegse vierdaagse? Is het geen gekkenwerk. Het is toch ook heel leuk om ’s zaterdags een paar kilometer te lopen? Het hoeft toch niet vier dagen achter elkaar in een carnavaleske sfeer?

Ik ben nu in behandeling bij de fysiotherapeut om het lymfesysteem te activeren. Het vocht kan wel weg, zegt de fysio. Via massage het systeem weer een tik geven. En op advies van de fysio heb ik hoge kniekousen gekocht. Dat loopt erg lekker, en het is goed voor de benen.

Misschien toch weer meedoen? Volgende week maandag start de inschrijving. Zal ik dit jaar weer op vrijdag de finish over strompelen?

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Welke weg