Zien

 
Al een tijdje ben ik bezig met “zien”. Ik loop ergens, zie iets, beleef er van alles bij, en maak vervolgens een foto van wat ik zie. Als ik dan thuis kom, en de foto bekijk zie ik niks. Ja, soms een leuk plaatje, soms een minder leuk plaatje, maar het blijft een plaatje.

Eind 19e eeuw was een stel schilders uit Parijs hier ook mee bezig. De Impressionisten. Onlangs is er nog een tv-serie over geweest, die ik nog steeds op de Harddisk-recorder heb staan en nog steeds moet bekijken (moet? ja moet).

De impressionisten zijn anders gaan schilderen dan hun tijdgenoten. De tijdgenoten keken en probeerden zo exact mogelijk weer te geven wat ze zagen. De impressionisten probeerden de impressie weer te geven.

Zou zoiets ook met fotografie kunnen? Impressionistisch fotograferen? Af en toe zie ik een foto (gelukkig ook soms van mezelf) dat meteen iets oproept. Een tegelicht foto van een smid, met de hamer omhoog, klaar om op het aambeeld te slaan. Een foto die ik ooit eens ergens zag, en die ik meteen weer kan oproepen.

De foto boven dit stukje heeft het niet. De boom op het plaatje is totaal plat. Nu hoef ik geen tips en trucs om de foto technisch te verbeteren, met standpunt, dof, stopje meer, stopje minder etc.. Ik zoek wel steeds naar “hoe leg ik de boom vast, zoals ik hem op dat moment zie, hoor, ruik en voel”. Mischien een illusie? Ik blijf proberen.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.