De verbouwing deel 2

Het is inmiddels drie weken verder. De schildklierhormoon-storm is weer gaan liggen. Ik dacht dat ik weer hyper was (hyperthyreoïdie) maar dat lijkt toch nog niet zo te zijn. Denk ik. Aanstaande dinsdag weer bloed prikken en dan weet ik ik het zeker. Het was me de vorige keren ook al opgevallen. Volgens mij heb ik zo'n week of drie na een dosis-verhoging last van een grote hoeveelheid hormonen in mijn bloed, en zakt het daarna weer wat in. Om uiteindelijk wel hoger te eindigen dan vlak voor de verhoging maar toch minder dan halverwege. Ik weet het niet, maar zo voelt het wel. Het lijkt wel of het lichaam sterk op de verandering reageert.

Zo erg als in november/december is het nog niet weer geweest. Toen stond ik te stuiteren. In het vroege voorjaar was ik door de schildklierremmers hypo geworden. Koud en langzaam als een reptiel. En nu kruipt het langzaam aan weer omhoog naar uiteindelijk de normale waardes. Maar het gaat schokkerig. Met grote horten en stoten.

Vorige week hebben we de studeerkamer afgemaakt. In alle rust. Er stond nog een zwart kastje met wat spullen van mij en vrouwlief. We zijn wat bouwmarkten bij langs geweest op zoek naar een wit kastje, dat voldoende inhoud zou hebben. Uiteindelijk iets leuks gevonden bij de Kwantum. De laatste, want deze serie kasten werd niet meer gemaakt. Voor ons niet erg, want we hebben er maar één nodig. Nog een zaterdag lekker klussen, de boel aanvegen, de laatste overbodige boeken naar de boekenmarkt en nu alleen nog het hout van de oude kasten naar de vuilstort. Om plaats te maken is de schuur ondertussen ook helemaal opgeruimd.

Onze multimediale kamer is onherkenbaar opgeknapt. Er lijkt meer ruimte te zijn en het is lichter. En er is weer open ruimte in de boekenkast voor nieuwe boeken. Al zal ik misschien wel af en toe misgrijpen naar een weggegooid boek.

Ik las in de krant laatst een verhaal van een man die absoluut geen boeken kon weggooien. Hij had een paar duizend boeken thuis staan. 3 exemplaren van de tweede wereldoorlog-reeks van de Jong, 2 encyclopedieën, en ook boeken die hij nooit zou lezen. Zo gek is het nog niet bij mij. Al houd ik wel van boeken. Om ze te zien en vast te houden. De stoffige geur van het papier. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit al mijn boeken weg zal doen om ze te vervangen door een e-reader en een SD-kaartje. Dat lijkt me erg kaal. Ik zag het beeld laatst in een tekenfilm; een museum met de totale boekencollectie van het heelal: twee DVD's.

Ik zet dit verhaal op de website, kruip dan met een boek in de stoel. Een requiem op de iPod, en het prachtige boek van Kristien Hemmerechts over dood, leven en liefde. 
 

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.