Taize 2012

 

Het lijkt al weer lang geleden, de week in Taize. Een maand geleden vertrokken we. Zondag 9 september, met z’n drieën in een auto. Tentje, slaapzak en verschoninkje in de koffer. Drie weken geleden kwamen we terug, zaterdag 15 september. 

Het was rustig in Taize. Ongeveer 500 mensen, jong en oud. Er hangt een andere sfeer dan wanneer er 4000 mensen zijn. Maar toch ook niet. Taize is Taize.

Het was een periode van veel praten, nadenken, lachen en zingen. ’s Nachts in de kerk, een paar mensen. Eén zet in, meestal sopraan. Anderen proberen in het donker het lied te vinden, en zodra ze het weten vallen ze bij. Eerst sopraanmelodie, tot iemand een tweede stem probeert: alt, tenor of bas. En zo groeit in de schemerige kerk een meerstemmig lied. Soms vals, soms ontroerend en soms zuiver. Totdat de stemmen één voor één weer stoppen en er een eenzame sopraan overblijft. Daarna stilte. Eén zet weer in, en het lied begint opnieuw.

Er zaten ervaren zangers tussen. Met de stemvork op zak. Een kleine jongen met een diepe zware bas. Tijdens de zangoefeningen, ’s middags, was hij er meestal bij. Dan weer tenor, dan weer bas zingend, welke stemgroep ook ondersteuning nodig had. Ik zong zelf de eerste dag bas, maar zag dat er 10 bassen waren en 2 tenoren. Daarna ben ik tenor gaan zingen. Af en toe van de wijs gebracht door de kleine jongen, die opeens van tenor midden in de melodie, overstapte naar zijn donkere bas. 

Taize, in september. Een kleine groep mensen, 500, later groeiend naar zo’n 700. Campers komen en caravans gaan. Je leert langzamerhand de gezichten van de vaste groep kennen, die een week blijven. Je komt elkaar tegen bij de thee, bij Oyak en in de kerk.

Een periode ook van proberen. ’s Nachts midden in de kerk gaan zitten, vlak voor het kruisicoon, en een lied inzetten. Anderen volgen. Eerst sopraan, dan een tweede stem: alt, tenor of bas. Daarna zelf overstappen naar bas.

Vrijdag knielen bij het kruis. Voelen wat het doet en ervaren dat ik toch teveel een westerse protestant ben. Het hoofd op het kruisicoon, en het hout voelen. Meer niet. Meer niet?

Zaterdagochtend weer op weg naar huis. Afscheid van een week Taize. Een week afwassen, zingen, praten, stil zijn en zingen. Opladen voor thuis. Het lijkt al weer lang geleden, maar de energie is er nog. Voor minsten een jaar genoeg.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.