Een stormachtig weekend

Het was stormachtig. Koud en nat. Het lijkt wel herfst. Zouden we nog winter krijgen? De mannekes en vrouwkes van de knmi denken van niet. Ik las dat er een grote diepe depressie bij Schotland ligt, die zuidwestelijke winden over Engeland en Europa blaast. Met hoge snelheden en veel regen. Blach. Zoiets. Ik heb er geen zin meer in. Het wordt tijd voor winter of lente. 5 maand herfst is teveel van het goede.

Maar ach. Mijn enkel komt tot rust. De bult op de achillespees wordt dunner en dunner. Vorige week heeft de fysiotherapeut speciaal aandacht gegeven aan de bult op de pees. Op haar advies smeer ik er een Arnica zalfje op. Arnica stimuleert de doorbloeding. Samen met een koude douche op de hiel, het voeteneind van het bed wat hoger en even niet wandelen, lijkt het langzaam te verbeteren.

Zaterdag had ik toch al weinig tijd om te wandelen. Ik moest aan de studie. In mijn argeloosheid had ik mij aangemeld voor een cursus. Een beetje bijleren kan geen kwaad. Dacht ik. Tot ik er achter kwam, op de eerste cursusdag, dat het werd afgesloten met een officieel examen. En dan moet ik wel slagen natuurlijk. Van mijzelf moet dat. Nu is veel van de stof al gesneden koek voor mij. Het gaat over het verzamelen en opschrijven van de eisen en wensen voor een nieuw systeem. Hoe doe je dat. Daar hebben een paar verstandige mensen een methode voor ontwikkeld, een boekje over geschreven en een examen voor bedacht. Als je slaagt ben je Requirements Engineer op Foundation niveau. Mijn valkuil is dat ik het met een aantal zaken niet eens ben. Ik zou het anders doen. Ik kijk er soms anders tegen aan. Maar als ik wil slagen dan moet ik natuurlijk wel de antwoorden geven die in het boek staan. Zo werkt dat dan met zo'n Foundation examen. 

Moeilijke keuzes. Stormachtig. Hoe ga ik dat oplossen?

Tijdens de regenbuien heb ik, lekker op de bank, met een beker warme chocolademelk, mij door het boek heen geworsteld. Eigenlijk valt het wel mee met het boek. Ze schrijven toch wel wat verstandige dingen op, en de dingen waar ik het eigenlijk niet mee eens ben, zijn niet zo heel erg.

En als ze dan ook nog een hele paragraaf aan het Metamodel van Richard Bandler besteden, gaat bij mij de storm wel liggen.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.