We will remember them

Afgelopen weekend gaf Convocaal, het koor waarin ik zing, samen met On Y Chante uit Amersfoort een concert rond het thema Allerzielen.

Bij elk concert heb ik wel zo'n regeltje dat zich vasthaakt in mijn hoofd. Zo'n regeltje dat voor mij de essentie van het concert geworden is. Dat mij 's nachts wakker maakt, en dat mij tijdens het dommelen in de trein doet opschrikken. Een regeltje dat er opeens is, en dat pas weer weggaat als het concert voorbij is. Zo'n regeltje als "We will remember them" uit de Exhortation van John Tavener. 

De muziek versterkt het effect. De tekst wordt bij mij gewekt door de muziek die eronder ligt. De Exhortation  begint hoog, veelstemmig, in een stapeling van tertsen, kwinten en octaven. "They shall grow not old, as we that are left grow old". De tekst gaat over soldaten die niet ouder zullen worden. Het effect is vervreemdend, haast uitbundig. Het kan niet. Klinkt er wanhoop in door?

En dan zakt de muziek peilloos de diepte in. "At the going down of the sun and in the morning". De ontroering kruipt in mijn keel. Met sonore klanken gaat het verder "we will remember them". De prop in mijn keel maakt het zingen bijna onmogelijk. De regel wordt nog een keer herhaald, als een bevestiging: "we will remember them"

Ik denk aan al die mensen die ik gekend heb, die ik lief heb gehad en die er niet meer zijn. Ouders, familie, vrienden, bekenden die ik herdenk met een kaars, een lied, een concert, een requiem, en een moment van stilte. 

"We will remember them"

En daarna wordt het stil in mij hoofd.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.