Nieuwjaarsdag

Gisteren, 22 maart, was het opnieuw Nieuwjaarsdag. We waren door een Koerdische vriendin uitgenodigd om het Koerdische Nieuwjaarsfeest mee te vieren. De plaatselijke Koerden zouden voor het eerst sinds jaren weer een eigen feest organiseren. Een groot aantal jaren geleden werd het gevierd, maar toen ebde het wat weg. In de tussentijd ging een groep naar een van de grotere feesten in het westen. Maar het werd tijd om weer een eigen feest te maken.

We vroegen hoe het zou gaan, en of we wat mee moesten nemen. Maar dat hoefde niet. Gewoon komen, en mee vieren. Het zou van 5 tot 10 's avonds zijn, en er was voldoende te eten.

Als keurige Nederlanders waren we er iets over vijven. Vrouwlief had nog iets lekkers gemaakt van gesmolten chocola en pinda's. Het zaaltje was nog leeg en de organisatie was nog bezig om de laatste dingen te regelen. De aanwezige vrouwen hadden kleurige jurken aan met wijde mouwen. Uit de muziekinstallatie klonken – voor onze oren – traditionele Arabische Midden-Oosten muziek. Maar zoals wij toch het verschil kunnen horen tussen Andre Hazes en Marco Borsato, zo zal er ongetwijfeld ook verschil zijn tussen de diverse Midden-Oosten muzieken.

2014-03-22 17.46.52

Langzaam druppelt het zaaltje vol. Enkele vrouwen beginnen te dansen op de muziek. In een rij, elkaars hand vasthoudend, draaien ze met ritmische bewegingen rondjes. Het ziet er exotisch uit. In de zaal zijn mensen uit Turkije, Syrië, Irak en  Iran. Allen Koerd. En wij tweeën uit Nederland. Beiden Drent.

Nadat de voorzitter in het Koerdisch een verhaal heeft verteld, richt hij zich in het Nederlands tot ons, en heet ons hartelijk welkom. Hij legt kort uit wat er gaat gebeuren vanavond. Na de toespraak gaan we naar buiten om een vuur aan te steken. Buiten rond de ton komen we in gesprek met een echtpaar dat een dikke 20 jaar geleden naar Nederland is gevlucht. Hij heeft gevangen gezeten. Het werd te gevaarlijk.

Weer binnen begint een avond met lekker eten, frisdrank en traditionele dansen. We vermaken ons prima en worden goed verzorgd. Als we al het aangeboden eten hadden opgegeten waren we kogelrond naar huis gerold.

Toen we naar huis gingen, stond buiten bij de ingang een vrouw in een hooggesloten jas en een hoofddoek op. Ze vertelt ons spontaan dat het nu Nieuwjaarsdag is, en dat het binnen feest is. Ze komt uit Irak. Zou graag naar binnen willen, maar ja, dansen met mannen erbij doet ze niet. Ze blijft buiten staan.

Het blijft door m’n hoofd spoken. In dat kleine gebouwtje vieren mensen Nieuwjaarsdag, ver van thuis. Normale, gewone mensen, als jij en ik. Met een baan of werkloos, met partner of single, met kinderen of kleinkinderen. Een paar dagen geleden beloofde een bekend politicus aan zijn achterban dat hij het teveel aan Marokkanen in ons land wel even zou regelen.

Het zijn bizarre tijden. Maar het is ook weer Nieuwjaarsdag, met nieuwe kansen en nieuwe voornemens.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Nieuwjaarsdag

Onopgespoord

Ik weet inmiddels hoe zijn vrouw heet, zijn schoonmoeder. Ik weet hoe zijn kinderen heten, zijn broers, zussen, schoonzus en zwagers. Ik weet ongeveer waar hij gewoond heeft, en heb een hoop berichten van hem op forums en krantenarchieven gelezen. Alleen ik weet nog steeds niet wat zijn huidige (e-mail) adres is en of hij nog leeft.

Een paar jaar geleden vond ik op een aantal genealogische forums berichten over mijn schoonfamilie. Deze man was op zoek naar informatie. Een poos later verschenen berichten met namen, plaatsen en jaartallen, met het verzoek om bevestiging en meer informatie. Deze berichten hebben mij op weg geholpen met mijn eigen zoektocht naar de familiegeschiedenis. 

Berichten uit de periode 1998 tot 2003. Er stond een half mail adres bij, de rest was weggelaten. Een poos later vond ik een pagina op Facebook met een foto van een 80 jarige man. Ik heb een bericht gestuurd, maar kreeg geen bericht terug.

onopgespoord

Vorige week ben ik weer gaan zoeken. Ik heb nog wat informatie die ik bevestigd wil hebben door hem. Ik denk dat hij weet hoe het zit. Tijdens de zoektocht heb ik een hoop andere personen en verhalen gevonden. Ik ben in contact gekomen met een verre betovergrootachternicht, heb een paar mooie zeer oude foto's opgescharreld, en heb een hoop informatie gevonden in krantenarchieven, websites, genealogische forums, en zelfs een maandblad voor emigranten.

Ik heb een mail adres gevonden, heb gemaild en kreeg meteen een afzender-retour bericht terug. Het mailadres bestaat niet meer.

Ik weet inmiddels hoe zijn vrouw heet, zijn schoonmoeder. Ik weet hoe zijn kinderen heten, zijn broers, zussen, schoonzus en zwagers. Ik weet ongeveer waar hij gewoond heeft, en heb een hoop berichten van hem op forums en krantenarchieven. Het is onvoorstelbaar wat je allemaal op het internet kunt vinden als je gericht met de juiste focus zoekt. Ik weet waar zijn schoonmoeder gewoond heeft, en waar en wanneer ze overleden is. 

Alleen ik weet nog steeds niet wat zijn huidige mail adres is en of hij nog leeft. Zo irritant. Ik denk dat ik mijn vragen zelf moet beantwoorden.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Onopgespoord

Een stormachtig weekend

Het was stormachtig. Koud en nat. Het lijkt wel herfst. Zouden we nog winter krijgen? De mannekes en vrouwkes van de knmi denken van niet. Ik las dat er een grote diepe depressie bij Schotland ligt, die zuidwestelijke winden over Engeland en Europa blaast. Met hoge snelheden en veel regen. Blach. Zoiets. Ik heb er geen zin meer in. Het wordt tijd voor winter of lente. 5 maand herfst is teveel van het goede.

Maar ach. Mijn enkel komt tot rust. De bult op de achillespees wordt dunner en dunner. Vorige week heeft de fysiotherapeut speciaal aandacht gegeven aan de bult op de pees. Op haar advies smeer ik er een Arnica zalfje op. Arnica stimuleert de doorbloeding. Samen met een koude douche op de hiel, het voeteneind van het bed wat hoger en even niet wandelen, lijkt het langzaam te verbeteren.

Zaterdag had ik toch al weinig tijd om te wandelen. Ik moest aan de studie. In mijn argeloosheid had ik mij aangemeld voor een cursus. Een beetje bijleren kan geen kwaad. Dacht ik. Tot ik er achter kwam, op de eerste cursusdag, dat het werd afgesloten met een officieel examen. En dan moet ik wel slagen natuurlijk. Van mijzelf moet dat. Nu is veel van de stof al gesneden koek voor mij. Het gaat over het verzamelen en opschrijven van de eisen en wensen voor een nieuw systeem. Hoe doe je dat. Daar hebben een paar verstandige mensen een methode voor ontwikkeld, een boekje over geschreven en een examen voor bedacht. Als je slaagt ben je Requirements Engineer op Foundation niveau. Mijn valkuil is dat ik het met een aantal zaken niet eens ben. Ik zou het anders doen. Ik kijk er soms anders tegen aan. Maar als ik wil slagen dan moet ik natuurlijk wel de antwoorden geven die in het boek staan. Zo werkt dat dan met zo'n Foundation examen. 

Moeilijke keuzes. Stormachtig. Hoe ga ik dat oplossen?

Tijdens de regenbuien heb ik, lekker op de bank, met een beker warme chocolademelk, mij door het boek heen geworsteld. Eigenlijk valt het wel mee met het boek. Ze schrijven toch wel wat verstandige dingen op, en de dingen waar ik het eigenlijk niet mee eens ben, zijn niet zo heel erg.

En als ze dan ook nog een hele paragraaf aan het Metamodel van Richard Bandler besteden, gaat bij mij de storm wel liggen.

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Een stormachtig weekend

Stamboom gepuzzel op zaterdagochtend

Het was gisteren zeikweer. Is dat een bestaand woord? Ja, ik denk het wel, er staat geen rood kriebeltje onder, dus Word vindt het goed. Ik ben niet gaan wandelen. Het was koud, nat, donker en ik had ook nog wel wat beters te doen dan mij nat te laten regenen.
 
Ik ben zaterdagmorgen op zoek gegaan naar de geboorte en het overlijden van Hillegien Jannes de Vries. Haar naam duikt op in de akte van nalatenschap van Jannes Eisen de Vries, een van mijn verre betbetbetovergrootvaders. Er zal nog wel een “bet” ontbreken. Jannes Eisen de Vries overleed in 1826 en liet een huis en wat land na aan de vaart in Smilde. Dit werd overgedragen aan zijn twee kinderen Eise en Hillegien. 

Nalatenschap Jannes Eisen de Vries-2

Eise Jannes had ik al in beeld, maar Hillegien was nieuw. Nu is Hillegien door de grote tijdsafstand nog nauwelijks familie te noemen, maar ik vind dit soort zijsporen toch wel boeiend om uit te zoeken. Ze zal ergens begin 1800 geboren zijn en ergens in de loop van de 19e eeuw overleden. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn om uit te zoeken. 
Al snel vind ik in Drenlias de eerste sporen van een mogelijke Hillegien. Een geboorteakte van Lambert Everts uit 1821. De moeder is Hillegien Jannes de Vries en de vader is Marten Everts. Wat verder zoekend op deze combinatie levert nog een paar geboortes op: Marten in 1818 en een dochter Anna in 1824. Omdat in de aktes ook de leeftijd staat van Hillegien moet haar geboorte in 1789 of 1790 geweest zijn. 

Zoeken in het doopboek van Kloosterveen levert niets op. Dan maar zoeken naar een overlijdensakte. Ook dat levert in eerste instantie niets op. Dan maar zoeken op de combinatie Marten en Hillegien. Uiteindelijk kom ik bij een overlijdensakte uit Sleen terecht van Hillegien Dijkstra, dochter van Jannes Dijkstra en Lammegien Muské, en vrouw van Marten Everts Bos.  Ze zou geboren zijn op 1 mei 1789 in Smilde.

Terug naar de doopboeken van Smilde en omgeving vind ik inderdaad de doop van Hiltien, geboren op 01-05-1790, dochter van Jannes Eissen en Lammegje Arents. De dag klopt, maar het jaartal wijkt weer 1 af. Het zou kunnen.

Ik wist dat ze het vroeger in Drente niet zo nauw namen met achternamen, maar dit slaat wel alles. Haar man Marten heet in diverse aktes Marten Everts, Marten Everts de Vries en Marten Everts Bos. Haar ene zoon heet Evert Bos, haar andere zoon heet Lambert Everts en nog een andere zoon heet Marten de Vries. En zij zelf heet Hillegien de Vries en bij haar overlijden Hillegien Dijkstra.

Gezien de samenhang van alles, zou het kunnen kloppen, maar dan nog zou het kunnen zijn dat ik toch twee Hillegiens door elkaar haal.

Zo’n puzzel is toch leuker dan wandelen in de regen op een zeikerige zaterdagochtend.

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Stamboom gepuzzel op zaterdagochtend

Welke weg

Toen ik vorig jaar de finish van de Nijmeegse over strompelde had ik maar 1 gedachte: dit nooit weer, ik lijk wel gek. De volgende dag heb ik mijn schoenen in de container gegooid, ze waren helemaal af. 

Een hele week zat ik met de voeten omhoog. Ze waren dik van het vocht. Op internet las ik dat er meer waren die last hadden van het vocht in de benen. Het waren warme dagen; veel drinken en weinig plassen veroorzaakt vocht in de benen. Ik redeneerde het helemaal rond: geen probleem het hoort erbij. En langzaam begon ook het gevoel te komen dat het toch ook wel erg leuk was. Ondanks het strompelen over de finish. Het was ook erg leuk, ondanks de kermis, de idioterie langs de wegkant. Je komt door dorpen waar het compleet carnaval is. Hossen, disco en bierdrinken om 7 uur ’s morgens.

2014-01-25 09.01.18

En toch was het ook weer heel erg leuk. Het kriebelt, en de gedachte om het weer te doen blijft ook hangen. Het Nijmegen-virus of gewoon het wandelvirus?

Ik heb een bult achter op mijn achillespees. Of eigenlijk in het weefsel rond de pees, want met de pees is niks aan de hand. Ik ben bij de huisarts geweest, die uitlegde dat dit soort dingen in de voeten wat langzamer wegtrekken dan in de hogere delen van je lichaam. De fysiotherapeut legt uit dat ik een stuk watten om de plek heen kan doen, in de sok. Het trekt alleen niet echt weg.

Bij het laatste bezoek aan de fysiotherapeut vraagt hij me of ik wel weet dat ik vocht in de benen heb. Ik kijk hem verbaast aan. Na de vierdaagse had ik dat wel, maar nu nog steeds? Hij laat het me zien. Een indruk van de sok dat niet wegtrekt is niet normaal. Nog meer verbaast: ik heb dat al jaren.

En dan weer de twijfels. Kan ik wel meedoen met de Nijmeegse vierdaagse? Is het geen gekkenwerk. Het is toch ook heel leuk om ’s zaterdags een paar kilometer te lopen? Het hoeft toch niet vier dagen achter elkaar in een carnavaleske sfeer?

Ik ben nu in behandeling bij de fysiotherapeut om het lymfesysteem te activeren. Het vocht kan wel weg, zegt de fysio. Via massage het systeem weer een tik geven. En op advies van de fysio heb ik hoge kniekousen gekocht. Dat loopt erg lekker, en het is goed voor de benen.

Misschien toch weer meedoen? Volgende week maandag start de inschrijving. Zal ik dit jaar weer op vrijdag de finish over strompelen?

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Welke weg

Stamboom

De afgelopen weken stonden in het teken van de stamboom. Ik ben er druk mee, maar het levert ook veel nieuwe en interessante dingen op. “Dingen”? Ik wilde eerst schrijven “inzichten”, maar dat is maar een deel. Het gaat ook om “leuke ontdekkingen”, “verhalen”,  en ‘nieuwe contacten”.

Ik heb me de afgelopen jaren sterk gericht op het verleden, op de voorouders.  Hierbij heb ik het geluk dat de meeste voorouders in Drenthe en Groningen gewoond hebben. De websites Drenlias.nl en Allegroningers.nl zijn goed gevuld, en goed bruikbaar.  Waren in eerste instantie de burgerlijke standen gedigitaliseerd, de laatste tijd komen ook meer en meer de kerkboeken op het internet. Al heb ik nog wel wat puzzelstukjes die nog niet ingevuld zijn.

Een van die puzzeltjes waarmee ik op het internet wel uitgezocht ben, is de geboorte en overlijden van Dina Severijn. Hier loop ik aan tegen de beperkingen van de digitalisering in Overijssel. Het Historisch Centrum Overijssel heeft nog lang niet alles op het internet staan, en er zit niets anders op dan een keer naar het HCO toe te gaan. Dat is op zich prima te doen, want het HCO zit in mijn woonplaats Zwolle.

stamboom - kopie

Iedere keer vraag ik me weer af hoe ver je moet gaan met de breedte van de stamboom. Elk mens heet twee ouders, 4 grootouders, 8 overgrootouders enzovoort. Het dijt enorm uit. In eerste instantie volgde ik alleen de achternaam. Maar steeds weer vroeg ik me af of dat wel terecht is. Elke voorouder is een voorouder, ook al is de naam anders. Nu zoek ik in de volle breedte, maar dat wordt steeds meer.

Met het nageslacht geldt hetzelfde.Ook dit neemt steeds grotere proporties aan.

Een achterneef, of is het een oud-neef, als dat woord al bestaat, was bezig met het in kaart brengen van de huidige familie de Vries. Hij had veel verzameld, inclusief pasfoto’s , en zocht naar een manier om het goed vast te leggen. Mijn stamboom was voornamelijk op het verleden gericht en had naar het heden toe een groot aantal lege plekken. We hebben alles samengevoegd in het bestand dat ik gebruik. Er kwamen in 1 keer ongeveer 450 namen bij. Het heeft er toe geleid dat ik het bestand aan het herstructureren ben.

Ook het verleden ben ik aan het herstructureren. Had ik alles in 1 site op GenealogieOnline, het is nu niet meer echt handig. Ook voor de communicatie naar familieleden toe is het beter om gericht aan te kunnen wijzen waar de gegevens staan. Ik ben nu bezig om het bestand op te delen in verschillende families. Op dit moment in 4 families, met natuurlijk de nodige aanhangende takken.

Ik ben er druk mee, maar het wordt wel steeds mooier.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Stamboom

Kerstconcert

"Wie schön geschmückt der festliche Raum! Die Lichter funkeln am Weihnachtsbaum!" Zaterdagavond was het zover: het jaarlijkse  kerstconcert van de zangles in het mooie kerkje van Zalk. Het is voor mij een soort graadmeter: hoe ver ben ik nu en hoe sta ik er voor in vergelijking met vorig jaar. Zit er nog vooruitgang in? 
Voor het kerstconcert had ik een kort liedje van Peter Cornelius, een Duitse componist uit de 19e eeuw. Een zoet kerstliedje, geheel passend bij deze tijd en sfeer. Alleen de sneeuw ontbrak nog.

Voor mij is het uit het hoofd leren van de tekst een grote uitdaging. Wekenlang loop ik dan te mompelen "Die Mutter sitzt in der Weihnachtsbaum" Oh nee "Kinderkreis". En zo worstelt het door. Misschien is het de leeftijd? Ik kan de Bohemian Rapsodie uit de zeventiger jaren nog helemaal uit m'n hoofd opzeggen, en zo'n klein Duits liedje wil maar niet vast blijven zitten.
Uiteindelijk ging het zaterdagavond toch goed. In de laatste zin was ik even een woord kwijt, en op de opname hoor ik me zelf even snel iets onverstaanbaars mompelen, maar geen mens die het gemerkt heeft. Denk ik. Hoop ik.

Er worden twee zangles concerten per jaar gehouden. Een in de zomer als afsluiting van het seizoen, en één in december als afsluiting van het jaar. Het is erg mooi om te doen. Het is, zoals gezegd, een graadmeter. Voor mezelf. Maar het is ook mooi om te zien hoe de andere medeleerlingen zich ontwikkelen. En het is elk jaar weer een gezellig gebeuren.

2013-12-14 16.40.31

's Middags begint het al met de repetitie. Wennen aan de zaal. Even inspelen met de pianiste. De laatste aanwijzingen van de zangjuf. Een paar fouten maken, en horen waar het nog verbeteren kan.
Na de repetitie gaan de meesten eten in het restaurant naast de kerk. Ik ga dan naar huis om vrouwlief op te halen, en snel even een boterham te eten. Daarna terug naar de kerk, en in de auto het lied voortdurend herhalen. Woordje vergeten, woordje verkeerd, eerste zin kwijt, al deze dingen gebeuren dan.

In de kerk luisteren naar de voorgangers, af en toe even in de map kijken "hoe ging het ook al weer". En dan ben ik aan de beurt. De pianiste begint en dan komt de eerste zin."Wie schön geschmückt der festliche Raum! Die Lichter funkeln am Weihnachtsbaum!".  De zinnen en woorden rijgen zich aaneen tot een lied. Halverwege de laatste zin denk ik opeens "hoe ging het ook al weer" en ik brabbel onverstaanbaar een woord naar de slottoon toen. Je moet je ook niet bemoeien met de woordenstroom als je eenmaal in de flow zit. Leer voor de volgende keer. Er zit vooruitgang in, maar er valt ook nog veel te leren.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Kerstconcert

December

Het is alweer half december; het einde van het jaar nadert. Zo zou je het kunnen zien. Het is ook de tijd vol verwachting. Nog een paar weken en dan is het kerst, de tijd van Lessons en Carols. Kerstvakantie, lekker eten en uitwaaien; kletsen, drinken, bijpraten en terugkijken op een intensief jaar. Nog een paar weken en dan begint 2014. Ik krijg steeds meer een soort van science fiction gevoel als ik dat soort jaartallen zie. Net zoals ik steeds meer een science fiction gevoel krijg als ik om me heen kijk. Ik type dit verhaaltje op een laptop terwijl naast mij een iPad en een Smartphone naast elkaar en gelijktijdig de gegevens van een Onenote notitieblok ergens in het verre internet met elkaar uitwisselen.

Gisteravond hebben we ouderwets Sinterklaas gevierd. Met gedichtjes, cadeautjes,  gourmet en met ijs toe. Een beetje misselijk en heel erg loom van het vele lekkere eten. Een avond met veel deja vu. Af en toe toch even stiekem terugdenken aan de sinterklaasavonden van weleer. Het is anders geworden. Natuurlijk. Er zijn nieuwe deelnemers aan het feest. Oude deelnemers zijn niet meer. Het is goed zo, en het blijft mooi.

December, terugkijken en vooruitkijken. En genieten van het hier en nu. De maand tussen het oude jaar en het nieuwe jaar in. De maand tussen het laatste zondag van het kerkelijk jaar, de zondag van de voleinding, en de eerste zondag van het nieuwe jaar, waarin de drie wijzen uit het oosten langs komen.  

De zondag waarop we de overledenen van het afgelopen jaar hebben herdacht ligt alweer twee weken achter ons. Het was een emotionele zondag, want er was veel te herdenken: drie dierbare familieleden zijn het afgelopen jaar overleden. Het was veel. Teveel. Teveel verdriet voor 1 jaar.

Maar het was ook een jaar waarin mooie momenten te vieren waren: een huwelijk en een geboorte. Het leven gaat door.

Nog een week en dan is weer het jaarlijkse kerstconcert van de zangles. Tussen alle drukte door probeer ik een romantisch Duits kerstlied in mijn hoofd te krijgen. Een zoet lied over een kerstboom, kerstlichtjes, een zingende moeder met luisterende kindertjes. Nog een week om een tussenstem in een driestemmig mannenkoorlied in mijn hoofd te krijgen. Ik zing samen met een ander de bariton tussen tenor en bas in een koor met 8 mannen. Het lastige van de tussenstem is dat je de neiging hebt om met de boven- of onderstem mee te gaan zingen. In een dalend notenlijntje is de net iets lagere bas zo verleidelijk, en in een stijgend lijntje is de hogere tenor ook heel verleidelijk. Maar je moet als bariton je eigen koers houden. Je niet af laten leiden. Net als in het echte leven: je eigen koers houden en je niet af laten leiden.

Het is december. De maand tussen oud jaar en nieuw jaar. Binnenkort is het kerst, met Lessons, Carols en de Mis. Een mooie afsluiting van een bewogen jaar.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor December

Zwolse connecties

Het grootste deel van mijn voorouders komen uit het Noordoosten van Nederland, uit Drenthe, Groningen, Oost-Friesland, en Bentheim. Het was dan ook een mooie verrassing toen ik een paar voorouders uit Zwolle, mijn huidige woonplaats, in de archieven tegenkwam.

Op 6 februari 1795 wordt Lodewicus ter Voorde gedoopt in de Steegjeskerk, aan de Hoornsteeg tussen Melkmarkt en Nieuwstraat, in Zwolle. De Steegjeskerk was een Rooms-katholieke statie, een missiepost. In de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden was het katholicisme officieel verboden, maar de eredienst werd in schuilkerkjes meestal oogluikend toegestaan. In deze schuilkerkjes werd gedoopt en getrouwd, hoewel het rooms-katholieke geestelijken verboden was om zich met het trouwen te bemoeien. Een wettig huwelijk kon gesloten worden ten overstaan van de magistraten of ten overstaan van de gereformeerde kerkenraden. Rooms-katholieke echtparen trouwden zowel voor schepenen (lokaal bestuur) of de hervormde predikant, als voor de rooms-katholieke geestelijke van hun schuilkerk. De ouders van Lodewicus, Gerrit ter Voorde en Dina Severin zijn daarom op 14 mei 1786 in de Nederduits Gereformeerde Kerk in Zwolle getrouwd, hoewel ze katholiek waren.

Bij de doop van Lodewijk was zijn oom Derk uit Haaksbergen als getuige aanwezig. De vader van Lodewijk, Gerrit, was op 4 februari 1748 gedoopt in de katholieke kerk in Haaksbergen. Hij was de jongste zoon van Jan ten Voort en Eefse Dercks Lenderinck. Gerrit had een aantal broers boven zich, waarvan Derk vermoedelijk de oudste broer, al is dat niet helemaal zeker, omdat de katholieke doopboeken van Haaksbergen van voor 1732 verloren zijn gegaan. 
Een half jaar na de geboorte van Gerrit, in augustus 1748 worden in opdracht van het gewestelijk bestuur alle inwoners van Overijssel geregistreerd. De gegevens zijn bedoeld voor een nieuw belastingstelsel dat nooit wordt ingevoerd, maar we weten dankzij deze telling de samenstelling van ieder huisgezin. In het Register van de Boerschap Holthuijsen staat vermeld: “47. Jan ten Voorde en vrouw, vijf kinder boven 10 jaar en 4 onder 10 jaar”. Er zijn 6 kinderen in leven, geboren na 1732; de overige 3 zijn dus voor 1732 geboren..

Er zal voor Gerrit weinig toekomst geweest zijn in Holthuizen, en hij besluit het buurtschap te verlaten. In 1786 woont Gerrit als metselaarsknecht, voor de Sassenpoort in Zwolle. Volgens een nog niet bevestigd bericht  werkt "de uitheemse Gerrit de Voorde"  18 april 1785 als knecht bij de meestermetselaar Warner Stemberg. 
Op 14 mei 1786 trouwt Gerrit met Hendrina Severijn, die als dienstmeid werkt bij dr. Raas in de Luttekestraat. Aatje Severijn, de moeder van de bruid, is getuige. Het paar krijgt 4 zoons, Jan, Willem, Egbert en Lodewijk. Om te kunnen trouwen, en zich in Zwolle te vestigen,  moet Gerrit een zogenaamde akte van Idemniteit inleveren. Gerrit heeft op 8 januari 1786 in het "Gerigt van Haxbergen" zo'n verklaring ontvangen, en hij levert deze op 21 maart in. Gerrit mag zich nu in Zwolle voor een onbepaalde tijd vestigen als metselaarsknecht.  

Gerrit overlijdt in het jaar waarin zijn jongste zoon Lodewijk geboren wordt. Op 18 november 1795 wordt  Gerrit ter Voorde “des avonds om 9 uur op de Bethlehemse Kerkhof begraven in No 3 van de 11de lage”. Het Bethlehemse Kerkplein is nu in 2013 een terras van een tweetal cafés.

Lodewijk trekt na verloop van tijd naar Smilde waar hij aan het werk gaat als timmerman. Op 22 augustus 1818 trouwt hij in Smilde met Lena Brands. Zijn moeder Dina Severin geeft in juli 1818 bij een notaris in Zwolle schriftelijk haar toestemming voor dit huwelijk. In de akte staat dat ze niet aanwezig zal (kan?) zijn. De bijlagen van de huwelijksakte bevatten een document van de Nationale Militie, met een signalement van Lodewijk: 

  • Lengte: 5 voet, 5 duim en 2 strepen
  • Aangezigt: breed
  • Voorhoofd: rond
  • Oogen: grijs
  • Neus: ordinair
  • Mond: idem
  • Kin: rond
  • Haar: bruin
  • Wenkbraauwen: blond
  • Merkbare tekenen: pokdalig

Lena Brands is geboren in Kloosterveen, Smilde, maar haar vader Jan Brands was afkomstig uit Zwolle. Jan Brands is op 25 februari 1756 gedoopt in de Nederduits Gereformeerde Kerk van  Zwolle. Hij was de zoon van Marten Brands en Margje Groenenberg. Marten Brandt, geboren in 1714 in Zwolle, was soldaat in de Compagnie van de Overste Lieutenant Raasvelt. Margje Groenenberg is geboren in 1719 en woonde “op den Dijk”, waarschijnlijk in Kamperpoort.

Hoewel Lodewijk rooms-katholiek was, is hij in Smilde met een gereformeerd meisje getrouwd, en is ook zelf lid geworden van de Nederduits Gereformeerde kerk. Lodewijk overlijdt op 17 juli 1841, op 46-jarige leeftijd in Smilde. Zijn dochter Dina ten Voorde trouwt in hetzelfde jaar, op 8 oktober 1841, met Tijmen Jans Pool. 

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Zwolse connecties

De Uitnodiging

In de zomervakantie heb ik het gelezen: de Uitnodiging van Paul Young. Een bijzonder boek.  Iemand had er enthousiast over verteld. Het had haar diep geraakt en ze raadde het ons aan. Ik had een paar keer de omschrijving en de recensies op internet gelezen, en aarzelde. Voor de vakantie heb ik het gekocht, op de ereader, om mee te nemen naar Italië. Een land waar je zoiets goed kunt lezen.

In 1 dag had ik het uit, met gemengde gevoelens. Aan de ene kant heeft het een beetje de blijde christensfeer van EO, die mij erg tegen staat. Aan de andere kant geeft het een verfrissende kijk op god, religie en moeilijke theologische vraagstukken als verzoening en de zin van het lijden.

de-uitnodiging

Het boek gaat over een man wiens dochtertje van zes ontvoerd en vermoord wordt. In een boshut vinden ze haar bebloed en verscheurd jurkje. De dader laat het merkteken van een beruchte seriemoordenaar achter, een lieveheersbeestje. Na een tijd krijgt de man een briefje van God met de uitnodiging om te komen praten, in de hut waar zijn dochtertje vermoord werd. Hij vermoedt een zieke grap, maar gaat toch. In de hut ontmoet hij de Drie-eenheid in de vorm van een grote zwarte moederende vrouw met de naam Papa (de Vader), een Arabisch uitziende timmerman (Jezus) en een wazige Aziatische vrouw (de Geest). Gedurende het weekend ontspint zich een gesprek tussen de man en de afzonderlijke personen van God. Het gaat over schuld en boete, over straf en oordeel. Ernst en humor wisselen elkaar af. De scène waarin hij samen met Jezus het meer overloopt is te verwachten, omdat het hutje bij een meer ligt. Onverwacht is dat hij natte sokken krijgt en ziet dat Jezus zijn sokken en schoenen heeft uitgedaan en in de hand houdt. "Water blijft toch nat", spreekt Jezus uit ervaring.

Zoals gezegd, het verhaal is boeiend, ontroerend. De toon is voor mij soms iets "te". Maar dat zegt dan ook weer meer over mijzelf. Het is zeker een boek om nog eens weer te lezen. En dan met name de moeilijke passages over de verzoening en het lijden. De man confronteert de Drie-eenheid met zijn woede. "Waarom greep je niet in, toen mijn dochter stierf?" vraagt hij Papa op de vrouw af. De man wordt uitgenodigd om op de rechterstoel van God plaats te nemen en te oordelen over zijn kinderen. "Je hebt je oordeel toch klaar, je weet toch alles zo zeker?" kaatst Papa terug. Moeilijke stukken in het boek. Om nog eens opnieuw te lezen, maar dat zei ik al.

Voor mij had het boek mogen eindigen op het moment dat de man wakker wordt en naar huis gaat. Het boek gaat nog verder om een aantal zaken uit het verhaal af te hechten. Voor mij had het niet gehoeven, maar ach, aan de andere kant maakt het laatste hoofdstuk het verhaal ook echt af. Een soort van happy end, en ik ben dol op happy end.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor De Uitnodiging