Stamboom

De afgelopen weken stonden in het teken van de stamboom. Ik ben er druk mee, maar het levert ook veel nieuwe en interessante dingen op. “Dingen”? Ik wilde eerst schrijven “inzichten”, maar dat is maar een deel. Het gaat ook om “leuke ontdekkingen”, “verhalen”,  en ‘nieuwe contacten”.

Ik heb me de afgelopen jaren sterk gericht op het verleden, op de voorouders.  Hierbij heb ik het geluk dat de meeste voorouders in Drenthe en Groningen gewoond hebben. De websites Drenlias.nl en Allegroningers.nl zijn goed gevuld, en goed bruikbaar.  Waren in eerste instantie de burgerlijke standen gedigitaliseerd, de laatste tijd komen ook meer en meer de kerkboeken op het internet. Al heb ik nog wel wat puzzelstukjes die nog niet ingevuld zijn.

Een van die puzzeltjes waarmee ik op het internet wel uitgezocht ben, is de geboorte en overlijden van Dina Severijn. Hier loop ik aan tegen de beperkingen van de digitalisering in Overijssel. Het Historisch Centrum Overijssel heeft nog lang niet alles op het internet staan, en er zit niets anders op dan een keer naar het HCO toe te gaan. Dat is op zich prima te doen, want het HCO zit in mijn woonplaats Zwolle.

 

Iedere keer vraag ik me weer af hoe ver je moet gaan met de breedte van de stamboom. Elk mens heet twee ouders, 4 grootouders, 8 overgrootouders enzovoort. Het dijt enorm uit. In eerste instantie volgde ik alleen de achternaam. Maar steeds weer vroeg ik me af of dat wel terecht is. Elke voorouder is een voorouder, ook al is de naam anders. Nu zoek ik in de volle breedte, maar dat wordt steeds meer.

Met het nageslacht geldt hetzelfde.Ook dit neemt steeds grotere proporties aan.

Een achterneef, of is het een oud-neef, als dat woord al bestaat, was bezig met het in kaart brengen van de huidige familie de Vries. Hij had veel verzameld, inclusief pasfoto’s , en zocht naar een manier om het goed vast te leggen. Mijn stamboom was voornamelijk op het verleden gericht en had naar het heden toe een groot aantal lege plekken. We hebben alles samengevoegd in het bestand dat ik gebruik. Er kwamen in 1 keer ongeveer 450 namen bij. Het heeft er toe geleid dat ik het bestand aan het herstructureren ben.

Ook het verleden ben ik aan het herstructureren. Had ik alles in 1 site op GenealogieOnline, het is nu niet meer echt handig. Ook voor de communicatie naar familieleden toe is het beter om gericht aan te kunnen wijzen waar de gegevens staan. Ik ben nu bezig om het bestand op te delen in verschillende families. Op dit moment in 4 families, met natuurlijk de nodige aanhangende takken.

Ik ben er druk mee, maar het wordt wel steeds mooier.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Stamboom

Kerstconcert

"Wie schön geschmückt der festliche Raum! Die Lichter funkeln am Weihnachtsbaum!" Zaterdagavond was het zover: het jaarlijkse  kerstconcert van de zangles in het mooie kerkje van Zalk. Het is voor mij een soort graadmeter: hoe ver ben ik nu en hoe sta ik er voor in vergelijking met vorig jaar. Zit er nog vooruitgang in? 
Voor het kerstconcert had ik een kort liedje van Peter Cornelius, een Duitse componist uit de 19e eeuw. Een zoet kerstliedje, geheel passend bij deze tijd en sfeer. Alleen de sneeuw ontbrak nog.

Voor mij is het uit het hoofd leren van de tekst een grote uitdaging. Wekenlang loop ik dan te mompelen "Die Mutter sitzt in der Weihnachtsbaum" Oh nee "Kinderkreis". En zo worstelt het door. Misschien is het de leeftijd? Ik kan de Bohemian Rapsodie uit de zeventiger jaren nog helemaal uit m'n hoofd opzeggen, en zo'n klein Duits liedje wil maar niet vast blijven zitten.
Uiteindelijk ging het zaterdagavond toch goed. In de laatste zin was ik even een woord kwijt, en op de opname hoor ik me zelf even snel iets onverstaanbaars mompelen, maar geen mens die het gemerkt heeft. Denk ik. Hoop ik.

Er worden twee zangles concerten per jaar gehouden. Een in de zomer als afsluiting van het seizoen, en één in december als afsluiting van het jaar. Het is erg mooi om te doen. Het is, zoals gezegd, een graadmeter. Voor mezelf. Maar het is ook mooi om te zien hoe de andere medeleerlingen zich ontwikkelen. En het is elk jaar weer een gezellig gebeuren.

2013-12-14 16.40.31

's Middags begint het al met de repetitie. Wennen aan de zaal. Even inspelen met de pianiste. De laatste aanwijzingen van de zangjuf. Een paar fouten maken, en horen waar het nog verbeteren kan.
Na de repetitie gaan de meesten eten in het restaurant naast de kerk. Ik ga dan naar huis om vrouwlief op te halen, en snel even een boterham te eten. Daarna terug naar de kerk, en in de auto het lied voortdurend herhalen. Woordje vergeten, woordje verkeerd, eerste zin kwijt, al deze dingen gebeuren dan.

In de kerk luisteren naar de voorgangers, af en toe even in de map kijken "hoe ging het ook al weer". En dan ben ik aan de beurt. De pianiste begint en dan komt de eerste zin."Wie schön geschmückt der festliche Raum! Die Lichter funkeln am Weihnachtsbaum!".  De zinnen en woorden rijgen zich aaneen tot een lied. Halverwege de laatste zin denk ik opeens "hoe ging het ook al weer" en ik brabbel onverstaanbaar een woord naar de slottoon toen. Je moet je ook niet bemoeien met de woordenstroom als je eenmaal in de flow zit. Leer voor de volgende keer. Er zit vooruitgang in, maar er valt ook nog veel te leren.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Kerstconcert

December

Het is alweer half december; het einde van het jaar nadert. Zo zou je het kunnen zien. Het is ook de tijd vol verwachting. Nog een paar weken en dan is het kerst, de tijd van Lessons en Carols. Kerstvakantie, lekker eten en uitwaaien; kletsen, drinken, bijpraten en terugkijken op een intensief jaar. Nog een paar weken en dan begint 2014. Ik krijg steeds meer een soort van science fiction gevoel als ik dat soort jaartallen zie. Net zoals ik steeds meer een science fiction gevoel krijg als ik om me heen kijk. Ik type dit verhaaltje op een laptop terwijl naast mij een iPad en een Smartphone naast elkaar en gelijktijdig de gegevens van een Onenote notitieblok ergens in het verre internet met elkaar uitwisselen.

Gisteravond hebben we ouderwets Sinterklaas gevierd. Met gedichtjes, cadeautjes,  gourmet en met ijs toe. Een beetje misselijk en heel erg loom van het vele lekkere eten. Een avond met veel deja vu. Af en toe toch even stiekem terugdenken aan de sinterklaasavonden van weleer. Het is anders geworden. Natuurlijk. Er zijn nieuwe deelnemers aan het feest. Oude deelnemers zijn niet meer. Het is goed zo, en het blijft mooi.

December, terugkijken en vooruitkijken. En genieten van het hier en nu. De maand tussen het oude jaar en het nieuwe jaar in. De maand tussen het laatste zondag van het kerkelijk jaar, de zondag van de voleinding, en de eerste zondag van het nieuwe jaar, waarin de drie wijzen uit het oosten langs komen.  

De zondag waarop we de overledenen van het afgelopen jaar hebben herdacht ligt alweer twee weken achter ons. Het was een emotionele zondag, want er was veel te herdenken: drie dierbare familieleden zijn het afgelopen jaar overleden. Het was veel. Teveel. Teveel verdriet voor 1 jaar.

Maar het was ook een jaar waarin mooie momenten te vieren waren: een huwelijk en een geboorte. Het leven gaat door.

Nog een week en dan is weer het jaarlijkse kerstconcert van de zangles. Tussen alle drukte door probeer ik een romantisch Duits kerstlied in mijn hoofd te krijgen. Een zoet lied over een kerstboom, kerstlichtjes, een zingende moeder met luisterende kindertjes. Nog een week om een tussenstem in een driestemmig mannenkoorlied in mijn hoofd te krijgen. Ik zing samen met een ander de bariton tussen tenor en bas in een koor met 8 mannen. Het lastige van de tussenstem is dat je de neiging hebt om met de boven- of onderstem mee te gaan zingen. In een dalend notenlijntje is de net iets lagere bas zo verleidelijk, en in een stijgend lijntje is de hogere tenor ook heel verleidelijk. Maar je moet als bariton je eigen koers houden. Je niet af laten leiden. Net als in het echte leven: je eigen koers houden en je niet af laten leiden.

Het is december. De maand tussen oud jaar en nieuw jaar. Binnenkort is het kerst, met Lessons, Carols en de Mis. Een mooie afsluiting van een bewogen jaar.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor December

De Uitnodiging

In de zomervakantie heb ik het gelezen: de Uitnodiging van Paul Young. Een bijzonder boek.  Iemand had er enthousiast over verteld. Het had haar diep geraakt en ze raadde het ons aan. Ik had een paar keer de omschrijving en de recensies op internet gelezen, en aarzelde. Voor de vakantie heb ik het gekocht, op de ereader, om mee te nemen naar Italië. Een land waar je zoiets goed kunt lezen.

In 1 dag had ik het uit, met gemengde gevoelens. Aan de ene kant heeft het een beetje de blijde christensfeer van EO, die mij erg tegen staat. Aan de andere kant geeft het een verfrissende kijk op god, religie en moeilijke theologische vraagstukken als verzoening en de zin van het lijden.

de-uitnodiging

Het boek gaat over een man wiens dochtertje van zes ontvoerd en vermoord wordt. In een boshut vinden ze haar bebloed en verscheurd jurkje. De dader laat het merkteken van een beruchte seriemoordenaar achter, een lieveheersbeestje. Na een tijd krijgt de man een briefje van God met de uitnodiging om te komen praten, in de hut waar zijn dochtertje vermoord werd. Hij vermoedt een zieke grap, maar gaat toch. In de hut ontmoet hij de Drie-eenheid in de vorm van een grote zwarte moederende vrouw met de naam Papa (de Vader), een Arabisch uitziende timmerman (Jezus) en een wazige Aziatische vrouw (de Geest). Gedurende het weekend ontspint zich een gesprek tussen de man en de afzonderlijke personen van God. Het gaat over schuld en boete, over straf en oordeel. Ernst en humor wisselen elkaar af. De scène waarin hij samen met Jezus het meer overloopt is te verwachten, omdat het hutje bij een meer ligt. Onverwacht is dat hij natte sokken krijgt en ziet dat Jezus zijn sokken en schoenen heeft uitgedaan en in de hand houdt. "Water blijft toch nat", spreekt Jezus uit ervaring.

Zoals gezegd, het verhaal is boeiend, ontroerend. De toon is voor mij soms iets "te". Maar dat zegt dan ook weer meer over mijzelf. Het is zeker een boek om nog eens weer te lezen. En dan met name de moeilijke passages over de verzoening en het lijden. De man confronteert de Drie-eenheid met zijn woede. "Waarom greep je niet in, toen mijn dochter stierf?" vraagt hij Papa op de vrouw af. De man wordt uitgenodigd om op de rechterstoel van God plaats te nemen en te oordelen over zijn kinderen. "Je hebt je oordeel toch klaar, je weet toch alles zo zeker?" kaatst Papa terug. Moeilijke stukken in het boek. Om nog eens opnieuw te lezen, maar dat zei ik al.

Voor mij had het boek mogen eindigen op het moment dat de man wakker wordt en naar huis gaat. Het boek gaat nog verder om een aantal zaken uit het verhaal af te hechten. Voor mij had het niet gehoeven, maar ach, aan de andere kant maakt het laatste hoofdstuk het verhaal ook echt af. Een soort van happy end, en ik ben dol op happy end.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor De Uitnodiging

Composities

Soms gebeurt het gewoon. Iets leuks, bedoel ik. Afgelopen zaterdag zat ik op twee workshops georganiseerd door het klooster. Ik heb geleerd over dichten en over beeld compositie bij foto's. 

Een gedicht is niets anders dan een hoop woorden op een rijtje, begint de workshopleider. Mooie woorden. Mooie zinnen? Er speelt zich van alles af in het hoofd van de lezer. Die ziet beelden en betekenis. De dichter heeft daar niet zo heel veel invloed op. Al kan hij wel z'n best doen om de lezer te helpen. Een gedicht hoeft trouwens niet mooi en verheven te zijn. Het gaat om de woorden. En de compositie?

De workshop fotografie ging over compositie. Wat maakt een foto een mooie foto. Oog voor detail, en oog voor hoe de kijker kijkt. Wij westerlingen kijken van links naar rechts. En van onder naar boven. Het van links naar rechts snap ik, maar vaan onder naar boven is wel weer raar, tot dat je beseft dat dat op een plaat gelijk is aan van voor naar achter. De diepte in. We zijn al fotograferend het klooster door gegaan. Durf eens dichtbij te komen. Kies eens een ander perspectief. Ga eens op de grond zitten, of fotogafeer kangs de muur. Kijk eens naar de lichtval langs de muur. Oog voor detail, voor licht, voor duister, voor contrast.

IF

Ook dichten is componeren. Het is natuurlijk meer dan een lijstje woorden. We kregen de opdracht te associeren op Klooster, en alle woorden rond het woord Klooster te schrijven. Andere betekenissen zoeken, associaties. Kom op andere gedachten, andere standpunten. De oefening bestond uit een elfje. Een klein gedichtje van 11 woorden in een vast stramien. Kaders die richting geven aan de inhoud. Een mooie ontdekking dat een beperking dienstbaar kan zijn aan het resultaat. Na driekwartier had ik drie elfjes. De workshopbegeleider daagde mij uit om de derde toch nog te verbeteren. De derde regel was te slap. Kon sterker zei hij. Toch méér dan een verzameling woorden. Je moet de lezer wel wat helpen met het zoeken naar beeld en betekenis. Net als in de fotografie.

Psalm
Zingend koor
De broeder bidt
Ik raak jou aan
Zegening
 

IF

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Composities

Een mis voor vrede

In 2010 heb ik het Requiem van Karl Jenkins gehoord. Op de laatste dag van het kerkelijk jaar, in de grote kerk van Zwolle. Uitgevoerd door het koor van de Bach-cantates en begeleid door het orkest van de cantates. Het heeft toen een diepe indruk op mij gemaakt. Indrukwekkende muziek in een mix van stijlen, een mix van talen.
Een tijd geleden kreeg ik een mailtje met de aankondiging: zaterdag, 4 mei, na afloop van de dodenherdenking, zal het Studentenkoor van Zwolle “The armed man, Mass for  peace” van Karl Jenkins uitvoeren. 

armed man

Om half acht fietsen we naar het monument aan de gracht. Vorig jaar zongen we met Convocaal hier, en was het voor mij de eerste keer dat ik de dodenherdenking meemaak. Normaal gesproken kijken we naar de herdenking op TV.  Vroeger naar de Waalsdorper vlakte en later naar de Dam.
De dodenherdenking had indruk op mij gemaakt, en het leek mij goed om, voorafgaand aan het concert, ook de herdenking mee te maken. Als het defilé begint lopen wij naar de Plantagekerk tegenover het monument. De kerk loopt snel vol.

Als de dirigent naar voren loopt lijkt er iets te gaan beginnen. Er is nog geen koor, maar ergens ver weg klinkt er gezang. Uit een deur aan de andere kant van de kerk komt het koor binnen, marcherend in rijen van 2, met een dwarsfluit spelende man voorop. “L’ homme armé”, een frans liedje. Daarna volgt een oproep tot gebed, in het Arabisch gezongen door een Zwolse moslim. Na een paar regels wordt er hard op de kerkdeur gebonkt, buiten klinkt geschreeuw. De zanger lijkt even van z’n stuk, maar zingt door. Het is onwerkelijk wat er hier gebeurt. Vervreemdend.  Is het in scene gezet, of maken wij nu mee wat ook echt gebeurt? 

De mis gaat verder met het Kyrie, een Psalm en het Sanctus. Een zachte melodie wordt opeens hard onderbroken door een harde klap op de grote trommel. De indommelende kerk schrikt wakker. Vanaf dat moment wordt de muziek agressiever. Er klinken trompetten, er wordt op grote bekkens geslagen. Het gaat over oorlog, een lijkwade die als een paddenstoel uitwaaiert, bloed, vuur en rook. De muziek beeldt het uit.

2013-05-04 21.40.41

Ik zit op het puntje van de stoel. Het is indrukwekkend en bloedstollend. Het geweld mondt uit in het Agnus Dei, dat de zonden der wereld op Zich neemt. En daarna wordt het stil. Een enkele alt zingt zachtjes voor zich uit.
Het mis eindigt met een mooi melodieus lied. God zal alle tranen uit hun ogen wissen, er zal geen dood meer zijn, geen rouw en geen jammerklacht. Na het laatste Loof de Heer is het doodstil in de kerk.

Pas als de dirigent zijn duimen opsteekt richting koor en orkest, barst het applaus los. Geweldige muziek uitgevoerd door een mooi koor. Als we de kerk verlaten komen we familie tegen. Twee trotse ouders die vertellen dat hun dochter, net zo oud als onze dochter, op het koor zit.

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Een mis voor vrede

Praten

Afgelopen week zat ik in het buitenland. Anderhalve dag in München en een  dag in een klein stadje zo’n 130 kilometer ten zuiden van München. Met een delegatie van het bedrijf waar ik m’n boterham verdien, op bezoek bij twee bedrijven. Kijken hoe zij het doen, kijken wat we er van kunnen leren, en ondertussen ook veel onderling praten over koetjes, kalfjes en zaken. Twee en een halve dag met 18 collega’s op pad geeft de gelegenheid om in alle rust door te praten over verschillende inzichten en de gevoeligheden die tussen ons in staan.

Ik heb een doelgerichte, prestatiegerichte, calvinistische instelling. Als je veel geld uitgeeft en met 18 collega’s op pad gaat, moet het wel wat opleveren. Iets tastbaars. We waren op bezoek bij andere bedrijven, en eigenlijk moet je dan ook wel 8 uur bij zo’n bedrijf binnen zitten en overspoeld worden met nuttige informatie. De eerste dag viel dat tegen. Binnen een uur stonden we weer buiten. De rest van de dag hebben we een groot voetbal stadion bekeken, gegeten en gepraat. ’s Avonds werd ik het eens met twee opdrachtgevers over de aanpak van een lastig project, maar dat terzijde.

2013-04-18 16.21.45

De volgende dag was nuttiger. We hebben veel gezien en veel gepraat. Praten en elkaar proberen te begrijpen, geven en nemen, is een lastig proces, dat tijd kost en zo op het eerste gezicht weinig concreets oplevert. De tweede dag werd ik het met een andere opdrachtgever eens over de brede aanpak van een studie, tussen hoofdgerecht en toetje.

Gewoon op kantoor nemen we niet de tijd om te luisteren, en te praten. We beslissen snel over wat we zien, horen of menen te horen. Daarna gaan we snel over tot actie. Soms verkeerde actie en te snel.

Ondertussen ontploften er in Amerika bommen en fabrieken, gaf de toekomstige koning  in Nederland een interview en zong een groot aantal artiesten een liedje voor de toekomstige koning. 

Terug in Nederland hoorde ik dat “het volk” en de artiesten die niet mee hadden mogen doen met het liedje, het liedje niet mooi vonden en naar goed Nederlands gebruik de maker van het liedje begonnen uit te schelden.

2013-04-20 11.15.36

Zaterdag liep ik met een andere groep van 18 mensen langs een moskee en een aantal kerken in zuidoost Drenthe. De voorzitter van de moskee hield ons voor dat we respect moeten hebben voor elkaar en dat we God moeten eren. Onze gastheer in de Servisch Orthodoxe kerk toonde ons vol enthousiasme het mysterie achter de iconostase, en in een oud dorpskerkje werd ons verteld hoe de kleine gemeenschap het kerkje in stand hield.

’s Avonds thuis hoorde ik dat de maker van het liedje zijn bijdrage aan de feestvreugde op 30 april had teruggetrokken. Een doodsbedreiging teveel van een lompe zeikerd.

Misschien praten we te weinig met elkaar.

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Praten

Trainen voor de 4daagse

Ik ben al weer een tijdje aan het trainen voor de Nijmeegse vierdaagse. Toen ik in 2008 de medaille strompelend bij de Wedren ophaalde dacht ik “dit nooit weer”. Ik was totaal kapot. Ik ben daarna wel weer begonnen met wandelen. Af en toe een georganiseerde wandeltocht, en af en toe de Drentse wandelvierdaagse. De enige die ik tot nu toe heb uitgelopen was 4×20 kilometer. De 30 kilometer heb ik ook wel gedaan maar niet 4 dagen achter elkaar. Het moet wel leuk blijven.

Toch begon het te jeuken. Het was wel een hele belevenis om mee te open in het circus van Nijmegen. Het gaf ook een geweldige kick om na 4 dagen de medaille te krijgen.

De daarop volgende jaren was een Nijmeegse niet in te plannen in de vakantie en zomerkampen. En ik had immers met me zelf afgesproken “dit nooit weer”. Dit jaar werd het toch anders. De kinderen gaan niet meer mee op vakantie. Wij gaan zelf in juni op vakantie, en dat biedt de mogelijkheid om in juli een week te gaan wandelen in Nijmegen. Ik heb me opgegeven in de veronderstelling dat er nog een mogelijkheid is om uitgeloot te worden. Wat dat laatste betreft had ik de regels niet goed gelezen. Alleen debutanten moeten eventueel loten. Iedereen die de 4daagse een keer heeft uitgelopen mag meelopen.

Ik doe dit jaar dus voor de tweede keer mee, en in januari ben ik begonnen met trainen. Ik heb het schema van de site gedownload en gebruik dat als een zeer globaal richtsnoer. Al hoewel. Eigenlijk houd ik me er niet aan.

Tot nu toe is de stand als volgt

 

Datum Schema Werkelijk km/h
1-26-2013 22 5,3
2-2-2013 17 5,7
2-9-2013 23 5,5
2-16-2013 10 30 5,6
2-23-2013 10  
3-2-2013 15 34 5,4
3-9-2013 15 30 5,5
3-16-2013 20 20 5,7
3-23-2013 20    
3-30-2013 25 41 4,9
4-6-2013 25 42 5,4
4-13-2013 35 24 5,9

 

ijssel-kampen

De 40 kilometer heb ik nu al gelopen. Het gaat nog wel moeizaam, en na afloop heb ik het wel gehad, maar dat is nu een kwestie van doorgaan. Conditie opbouwen en spieren. Binnenkort ook maar eens naar de pedicure om het oude eelt van de voeten te verwijderen. Ik ben ook nog op zoek naar de beste manier om met blaren om te gaan. Ik kan wel hopen dat ik geen blaren krijg, maar uit ervaring weet ik dat ze de tweede dag zullen komen. Eerst wat kleine, en dan de derde dag de grote, op de tenen en de bal van de voet.

Met hemelvaart loop ik de Drentse vierdaagse. Het plan is om 4×30 te lopen. Eens kijken hoe dat gaat en wat de blaren doen. Ik krijg er langzaam aan zin in. Het is goed om te trainen voor iets dat veel van mij gaat vergen.

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Trainen voor de 4daagse

Zingen in het oude stadhuis

Zoals je weet zing ik alweer een tijd in een kamerkoor. Een mooie leerzame hobby. Je leert muziek van binnenuit kennen, en je komt nog een ergens. We treden zo 2 keer per jaar officieel op, met posters en programmaboekje. Daartussen zingen we her en der op uitnodiging of op festivals. Zo zongen we 2 maart tijdens het korenfestival in Zwolle. Op dit festival gaven een groot aantal koren acte de presence. Het is een mooie manier om als zanger kennis te maken met de andere koren in de stad, en als je op zoek bent naar een passend koor, zie je ze allemaal aan je voorbij trekken.

Ik ben altijd erg onder de indruk van koren die zonder bladmuziek zingen, uit het blote hoofd. Je wint enorm aan expressie. Ik kan me voorstellen dat je een groot dubbelkorig stuk niet zomaar uit je hoofd kunt leren, maar het heeft wel wat.

 

Zingen in een schouwburg heeft wel wat nadelen. De akoestiek is belabberd om maar wat te noemen. Je hoort jezelf en de rest van het koor nauwelijks zingen. Het is hard werken.

Een paar weken later ging het heel anders.  23 maart om precies te zijn, hadden we een geweldig concert. Een klein concert in een klein zaaltje in het oude stadhuis van Hasselt. Georganiseerd door de Stichting Culturele Activiteiten Bibliotheek Hasselt. We hebben heerlijk gezongen, recht tegenover het publiek, met de dirigent er tussen geklemd. 35 man publiek, 25 man koor in een klein oud zaaltje is erg intiem en warm. We stonden dan ook niet erg comfortabel; de hoek van de monumentale schouw prikte in mijn rug en de buitenste bas stond ingeklemd tussen een koor en een tafel. Maar wat hebben we gezongen.

 

We hebben voor het eerst het Magnificat van Homilius tot een goed einde gebracht. Moest de dirigent het dubbelkorig stuk tijdens het korenfestival in Odeon halverwege nog afslaan omdat we muzikaal de weg compleet kwijt waren, en de bassen tot subwoofer niveau waren afgedaald. In het oude zaaltje in Hasselt ging het voor het eerst bijzonder goed. Net als het mooie "Ich lasse dich nicht" van Schein.

Nu past het zaaltje in Hasselt qua tijdsgewricht ook goed bij deze muziek. Het geheel ademt oude geschiedenis. Wat misschien ook geholpen heeft is het schilderij waar wij als koor tegenaan keken. Een onthoofding van een geblindoekte man, goedkeurend aanschouwd door de notabelen.  

Nicolaes-van-Galen-Oordeel-Willem-de-Goede

 

 

Na wat bekende stukken van Poulenc en een eerste uitvoering van enkele stukken uit Jesu meine Freude, sluiten we af met de titelmuziek van Mr. Bean: ecce homo, qui est faba, Zie de mens die een boon is.

Soms ben je inderdaad een boon als je het snapt: hoe in de juiste sfeer en de juiste omgeving muziek kan ontstaan waar eerst moeizame noten waren. 

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Zingen in het oude stadhuis

Kerst

Je kunt het haast niet geloven. Ik kijk naar buiten en zie de zon op het zompige grasveld tegenover ons huis schijnen. Het donkere en sombere groen, doordrenkt met plassen licht plaatselijk op.

De afgelopen dagen heeft het veel geregend. Gisteren was een sombere donkere dag en vannacht luisterde ik naar de slagregens die ons dak geselden. We slapen op zolder en dan hoor je alles beter. Vandaar.

Het lijkt op te klaren. Lijkt. Want de zon die net zo uitbundig tussen de wolken door brak, lijkt zich nu weer te verstoppen. Het wordt weer donker, grijs en somber.

Gisteren was het eerste kerstdag. 's Morgens eerst naar de kerk. Met kerst zie je veel nieuwe gezichten. Mensen die één of twee keer per jaar aanschuiven. Het is niet zo erg als in de kerstnacht, als de kerk uitpuilt, maar het geeft wel een wat vervreemdend effect. Ik zat ook op een andere plek, wat het vervreemdend effect versterkt. Als ik nu terugdenk, waren er misschien helemaal geen vreemde mensen in de kerk, maar lijkt het zo omdat ik zelf op een andere plek zat. Een boeiende gedachte. 

Ik ben zelf heel lang zo'n kerstzoekende vreemdeling geweest. Kerstnacht altijd naar een andere kerk omdat onze eigen kerk "van het woord" was en weinig deed met gevoel, emotie en sfeer.  Sinds een jaar of vier ga ik nu elke zondag naar mijn kerstnachtkerk, en is het elke zondag een beetje kerst, met een mooie viering, kaarsen, licht, kleur, donker, beelden, schilderijen, sfeer en verwarrende rituelen. Verwarrend voor een met het woord opgegroeide gereformeerde man.

Het was gezellig gisteren. Eerst een gezamenlijke lunch aan een luxe gedekte tafel, met croissantjes, gekookt eitje en kerststol. Met z'n vijfen dit jaar. In de middag een spelletje Triviant nieuwe stijl, ook met z'n vijfen. Langzaam aan wennen we aan elkaar, en langzaam aan wordt de vriend van dochterlief gewoon. 

 

Om vier uur worden de spareribs, die al de hele dag in hun kruidenjasje liggen te geuren, in de over gezet. Nog zo'n tweeënhalf uur garen op 190 graden. Als vooraf eten we pompoensoep. Een gele smakelijke soep, zonder ballen, maar wel erg lekker. Als hoofdgerecht de spareribs, met gebakken aardappeltjes, sla, worteltjes en peertjes. Als nagerecht de trifle, die na een dag in de koelkast heerlijk fris op smaak is gekomen. Een eenvoudige doch voedzame maaltijd.

Vandaag komt een meisje dat door vrouwlief wordt begeleidt, bij ons eten. Zij heeft het hoofdgerecht gemaakt. Wij zorgen voor de pompoen soep vooraf en het ijs met slagroom toe. Morgen gaan we traditiegetrouw de calorieën er afwandelen op Schiermonnikoog, met de jaarlijkse mannenwandeltocht.

Geplaatst in Algemeen | Reacties uitgeschakeld voor Kerst